بي مقدمه اصل مطلب را از سر باز ميكنم و فتوا مي دهم كه كوچكترين اشاره اي به اصول با مجازات فراموشي همراه است؛ فرعيات هم كه ارزش اين همه داد و قال ندارند،پس از نقلشان ميگذريم. مي ماند چند كلام چرنديات كه از سر بي حرفي و نگراني از اينكه ما را لال بنامند بلغور كرده و خواندشان را به كسي توصيه نمي نماييم.

آيا بازنده اي ديدي كه روزي برنده باشد؟ آيا ديده اي كه شاهزاده اي گدايي كند؟ مرد قوي گريه كند؟‌ مرد پاك گناه كند؟ غمگيني بخندد و صادقي دروغ بگويد؟ بالا پايين بيايد و چپ راست شود؟ آيا خودت يكي از آنها بودي؟ همشان بودي؟ اول كِي بود؟ آخري هست؟ قبلش چه بود و بعدش چه خواهد بود؟ دنيا را ميگويم... اگر با دليل و مدرك ثابت كنم كه تك تك پيامبران اسكيزوفرنيك بودند، كسي از دينش جدا مي شود؟ اگر خود خدا هم بگويد اينها همه چرنديات بوده، آيا به جرم بي احترامي به پيغمبر دارش مي زنند؟ من كه هستم؟ ديشب چه غذايي تناول كرديم؟ چرا............

Drifting further everyday to the depth of being nobody

The resemblance between us and a point lost in destiny

None of us can  keep up with neither the bitterness of passin time nor the velosity

Checking in and out for the perfect mate has alotta adversity

The things between us boys and girls start with romance and ends with sexuality

Biggest turning points in our lives are as cheap as getting into university

It’s about being the perfect stranger when it comes to friends and family

You get ruled by all the conventions right after you step into maturity

And then again you’ve always been pushed aside unless you were born with authority

We believe in fictional stories like religions and still assume that we live in reality

In here you can buy the future with money, but they ain’t give you shit for your personality

As sad as it is, you have to bow to people with power but no virtuosity

...That’s how it goes among us , the people, at least the majority

.

.

.

I look at all this through the eyes of a blind man

Trying to forget all the dreams that are too grand

Straightening the way my brain works and label it with an Intel or Apple brand

...Cuz this system will auto-delete me if I show it that I’m just a lil bit bland

My tears glisten, laced with pain…7

The crescent moon hangs in the past, dun and sick…7

Cool dusk lingers around for too long,7

Turns to frost and die…7

I am on top of the tower, looking at myself, frozen in despair…7

The rain drums lightly on a crimson pane…7

My destiny written on a paper, fluttering in the wind…7

Distant dreams rise like incense…7

And melting into night is your image…7

My soul falls, weeping to the ground…7

Traces of your smile, faded and never found…7

Your heart now empty…7

Your thoughts quietly rest…7

The North wind blows…7

Though not yet dawn…not yet the end…7

Your shadow clear and close…7

The only companion of my soul…7

On the lake… a couple mirrored…7

Blossoms of morning air…7

Beauty undimmed…7

Scattered everywhere, a fate hard to swallow…7

Sadness! Do not cross the lake!7

Your autumn heart will sink!7

Drowning in longing, you will not reach the other shore!7

Hills and lakes echo with the clamor of his hooves…7

My armor shredded by the dividing hours of our memories…7

Weave a night of sorrow for me, my lost beloved

So fragile… so spare… 7

Under the lake, I’m dancing all by myself…7

ستاره ها درست در انتهاي خيابان پردرختي که بي دغدغه پشت لانه ام جا خوش کرده زندانی اند... چه بينهايت بايد باشد پريشاني سنگفرش اين خيابان... هر روز پاي ميکوبندش و خاموش و له شده رهايش مي کنند تا نوبت بعد.. قدم بعد... باز خوشا به حالت ای سنگفرش! من حتي به لحظه ها ي بي جنجالی که فاصله ی هر قدم تا قدم به تو ميبخشد حسادت ميکنم...

به کنج خلوت( و هميشه شلوغم) که ميرسم، سري با کنايه از روي آشنايي به پسر- دختر پشت پيشخان تكان ميدهم... سينه هايش بيش از همیشه جلوه مي كنند، گويا محموله اي جديد از گمگشتگي در پس موهای مردانه ی سينه اش جا خوش کرده... کسي چه ميداند؟ شايد دو جنسي بودن جواب مشکلات بشر است! درست مثل کرمهاي خاکي... شايد تنزل توان اوج ميبخشد... خواستم سئوال پيچش کنم که چه شد و چه نشد که اينطور ريش و سبيل چهره ی خوش ترکیبش را به لبهايي تزريق شده و باسني باد کرده فروخت... نپرسيدم... صدا ميشدم... صدايي بي پايان...

This is not a post… nor a diary… this is a letter and not one of those romantic ones… it’s a letter to my brother... 7

I remember the first day… I was looking around for any guy or girl to speak with… and  I had no idea that I’d find a guy who not only I could speak and connect with but to share… share the taste… taste of life… even for a short breath of a second. 7

You were there , with that puffy hair of yours and YOU WERE COOL… those long finger nails and that funny way of expressing yourself…” my next plan is to cut my nails!” it all began with that sentence, in that class , in that moment, and ended when we… no… it never ended... 7

Both strong, both full of thoughts, experiences and emotions. One was more mature, another careless… both careless… we shared the same house , same rule of “no rules” but thankfully not the same bed. We were classmates , friends… we were brothers… we broke the rules and fucked the very meaning of sanity. Absurdity was our goal. We made nonsense the most sensible of all and we made our little COMA the most secret way to enjoy the moments… to grab the last spells of magic existing in every flash and to laugh… to cry… to live. 7

We got high by the words of sting, shaping the true shape of our hearts in poker and shots of alcohol. We smoked all the Marlboros in the world , threw the bottle of that “blue flame in a spoon” above all  the roofs of that little city and listened to its sound when it broke into millions and millions of  pieces… yes, that night and all the other nights, together we broke all the bottles of MUST and SHOULD. It was ours… the moment… it was ours… wasn’t it brother? 7

The wind of change blew in the speakers of  our old computer and through all those 0s and 1s it transformed us to be real for at least once in our limited life time. Did I say time? Such a paradox…We didn’t even have a clock for gods sake and we were god damn proud of it !!  7

You know…Some say “in order to live among , you should get along…” heh… my middle finger to that quote! We lived ,not among! but beyond this stupid horizon of success and formality. We pissed on normality! Showed our fat white asses to obligations and kept our heads high while singing rock songs among those sad, little, miserable people around. We rocked the city while it was sleeping and we bought its girls with the money we never had. We studied every inch of our minds through the smoky rings  made by our cigars and now I know that I knew you… you knew me… we were both the same… we were both dreamers. 7

Fuck them all…  as we digged deeper in our dreams and our comas, those jealous things that I dare not to call’em humans, found us in our little cave and caught us, bit the shit out of us, killed themselves to kill us…imprisoned us… and though our secret place didn’t survive the storm… we did. We didn’t die even though they hanged us and broke our necks. We stood against them stronger than ever and we fought, not for the house, not for the music, not even for ourselves… but for ideas, beliefs and dreams. Guess what? ……………….We won! 7

And Now, as I end this letter of remembrance, I assure you that this brotherhood never ends. As long as I remember that burnt spot on your hand, I promise, I swear to my beliefs that we will live more than all of them and we will enjoy it, we will breathe and we will sing more than before. that’s why I ask you, my brother, to stand beside me once more to fight them all… break them all … coz I know for sure… that we will win………… again and again

ذره ذره ذوب می شوم اما...تا آخرین قطره می ایستم... بلکه پیش از نقطه شدن در افق... بازآیی...

كثافت ، برگ، ساعت،‌دماغ،‌ميز، مشروب، بليط، نفرت، دوستي،دروغ،‌موبايل،تخت، عشق و و و ...

                         

از گذشته بياموز...

در حال بساز...

در آينده زندگي كن...

منفورم... اما                              

تنها خواسته ي من اينست ...  دلم را نشكن...مگر چه دارم جز اين دل كه پيشكش كنم؟

دوستم داره ... دوستم نداره... دوستم داره... دوستم نداره... دوستم داره... دوستم نداره... دوستم دا...

خيلي وقته كه همه ي برگاي اين درخت ريختن... يادم نيست آخرين برگ كه افتاد اون منو دوست داشت يا نه...

 مهمه؟

نه... مهم نيست...

 من دوستش دارم...

لذت نوشتن را زمانی در میابی که خطوط ابهام و تکاپو برای کشف کردن را در چهره ی خوانندگانت ببینی...آن زمان که همگان کلماتی را که نوشته ای فراموش می کنند و برای یافتن نشانه ها ٬ فضای خالی میان خطوط را می کاوند...

1)ما مينوسيم تا به هنگام نوشتن خود را از صحنه ي لحظه ها محو كنيم... مي نوسيم كه اجبار بودن در حال را به زانو درآوريم و در ناكجاي بي زمان اين تخيلات خوش آيند غرق كاغذ شويم... سايرين نيز ميخوانند تا گرم اين تجربه كردن هاي بي خطر گردند و تنها ريسكي كه در حين خواندن ماجراهاي خيالي نويسنده به جان مي خرند ، سوزش احتمالي چشمان بي حالتشان است...

2)لحظه اي در خيابان نگاهت را از چهره ها برگير... به گوشها نگاه كن و دهان اطرافيان... يكي در اوج ابراز احساسات به جعبه ي كوچكيست كه بر گوشش نهاده و ابايي از به رخ كشيدن مارك اين گوشي همراه - رفيق نيمه راه- ندارد. ديگري دو دهان الكتريكي بر گوشش نهاده و غرق گوش ندادن به صداي زندگي در اطرافش است... من هم آنقدر با شنيدن صداي اين تلفنهاي خياباني -به طور كاملا تصادفي!- در زندگيهاي خصوصي شريك شده ام٬ كه از ترس شناختن همه ي آدمهاي شهرمان٬ به پاي قصه هاي تكراري همان دهانهاي الكتريكي مذكور نشسته ام...

اينها تنها امثال بسيار ساده اي از ميليونها راه مكشوف و نامكشوفيست كه ما انسانها با پيموندشان از زندگي كردن و لمس واقعيتها مي گريزيم...

3)يك دفترچه يادداشت كوچك و قلمي سبك بردار -كه دستان لطيف و ضعيفت خستگي را مبادا براي لحظه اي تجربه كند- و هفته ات را آغاز كن... اين مشق اين هفته ي توست... هرشب كه توانستي با شجاعت بي اندازه ات همچون شيري بدون ترس قدم در اتاق خالي و تاريكت بگذاري دو علامت مثبت به نشانه ي شهامت قابل تحسين در دفترچه بگذار... اما هر بار كه نعره ي اعتراضت را در همان حنجره تبديل به خواهشي عاجزانه و حاكي از احترامي محكومانه به صاحبان قدرت كردي ، يك علامت منفي به نشانه ي كنار گذاشتن شهامتت تنها براي لحظه اي (!) در دفترچه منظور كن... در پايان هفته با جمع و كمي ساده و استفاده از ماشين حساب مهندسي مدل همين سال ، شهامتت را تخمين بزن...

4) چند روز پيش ، در خيابان كه راه ميرفتم يكي از آن غول هاي بدن ساز را ديدم كه گردني كلفت تر از لوله هاي فاضلاب شهري داشت و رگ گردني كه يك دو جين كابل برق در آن جاي مي گرفت- بازوهايش را از شرم بازوهاي خودم تشريح نمي كنم...- قهرمان قصه ي ما با افتخار و سري بالا به راهش ادامه ميداد... نماد كاملي از قدرت ... رفت و رفت و رفت... نكته همينجاست... قهرمان حتي براي لحظه اي در كنار جمع كوچك و بيحال اعتراض كنان به سياست هاي دولت كانادا در قبال جنگ عراق نايستاد... گويا هركول ما براي ميادين جنگي كه در حمايت از انسان و انسانيت است زاده نشده... گويا اين يال و كوپال را توان ايستادن هم در كنار پرچم حق نيست... واي به حال ما كه...

.

.

.

تصميم با توست... ما چه هستيم؟

همون آش و همون کاسه... فقط زبونشون رو تغییر دادن و ریششونو زدن...

جاتون خالی امروز یه مسافرت اجباری به کلیسایی تو ونکوور داشتم... حتی اینا قیافشونم شبیه اوناس!

هرگز در تصورم هم نمی گنجید که روزی اینچنین در غم رفتنت گریان شوم...

بیش از همیشه دلتنگ نگاه همیشه گریزانت هستم ...و تو بیش از همیشه مشتاق گریختن...

برو پرنده ی کوچکم... من هر روز خانه ات را گلباران میکنم ...

برو و بدان که این خانه متعلق به توست... اگر باد موافق نوزید... اگر در زمستان آذوقه نیافتی... کلید را در جیبت گذاشته ام...

همیشه در یادم همان پرنده ی کوچکی خواهی ماند که از فرط بی پناهی در قلبم خانه کردی... ولی اکنون که راهت را یافته ای... این منم که بی پناه و گمگشته ام...

پشتم را به تو میکنم تا نبینی اشکهایم را... برو که دیگر توان ایستادن هم ندارم... برو.............................................

 سفر به سلامت............

بلیطمو برداشتمو راه افتادم... نمیدونستم در حالت نشسته و از اون عجیبتر واسه من که ایرونیم میشه بدون ویزا از مرز جنون رد شد... اینجا همچی برعکس دنیای عاقلاس... اینجا... همچی عاقلانس! درست نقطه ی مقابل دنیای ما آدما... اینجا رو دوست دارم... دیگه کسی نیست که بخواد بیاد؟؟ 

بذار ساده بگم ، ما پيچيده ايم... به سختي تلاش مي كنيم تا از راه سخت تر به مقصد برسيم. شايد تو بگي ما ديوانه ايم ، من مي گم ما انسانيم...

روزي حداقل دو فرد مختلف هستيم و تو جيباي هركدوم از شخصيت هامون دوازده تا ماسك داريم... براي هر ساعت يكي و هر روز رمز زندگي ما همينه... آيا كسي اهميتي ميده؟

در نهايت اين زندگي سورآل ما شيرين تر از اونيه كه ريسك كنيم و تغييرش بديم ؛ در هر ساعت ،سه هزار و ششصد بار دعا مي كنيم كه دير بميريم و بعد از مرگ برگرديم سر همينجايي كه بوديم ، با همون ماسكا ، همون آدما و همون سيستم ... كي ما آدما ازآدم بودن خسته ميشيم؟ حتي خدا هم جوابي نداره..........