نمی دانست آنقدرها هم سخت نیست، تا که اشک هایش را شست. طبیعت دنیا همین است، رفتن.

حتی در این جعبه ی جادویی هم

نمیابم گوهری به وقار تو

زیباییت را آنقدر هست

که تقسیم کنم با همگان

اما باید مرا ببخشی

اگر تو را در جیبم مخفی می کنم

و صدایت را تنها برای خودم

و دستانت را برای تنهایی هایم

و مهرت را برای روزهای بارانی ام

با خساست نگاه میدارم.

All by myself

Roaming the hallways

Mastering my thoughts

Rearranging the fears

.and cracking the code

I govern this realm

.All by myself

Alone I stand

...With you I fall

وانمود میکنی رویین تنی

و این آزارت میدهد

که چروک خورده ای.

غریبگی میکاری

و شکایت میکنی

از تنها ماندن.

دلیلی نیست به صرف دلیل

عشق که بمیرد

همگان برابرند.

دست می کشی از اعتماد

و ناخوش میشوی

از خیانت های ناکرده.

دانستن را چشم میپوشی

و زبان را محاکمه میکنی

به صرف رازداری.

دلیلی نیست به صرف دلیل

عشق که بمیرد

همگان بازنده اند.

مرگ را بی خیال

گذشته را فراموش

زخم ها را ترمیم

مهمانی ام را رنگین کن.

چرا که دلیلی نیست به صرف دلیل

عشق که بمیرد

همگان رفتنی اند.

12:15am

.Cops pull me over for no reason

12:20am

.The police officer finds out about my driving record

(1:00am(ish

.My car is impounded for the second time. This time 90 days

 8:30am

.My lawyer tells me that I’m facing criminal charges and possible jail time

4:00pm

I finish my 2000 words research paper only to find out that I’ve been working on the wrong topic all this time

6:00pm

My friend calls me from Iran to tell me that she’d lost her right foot in a driving accident about a month ago

6:55pm

!I’m just sitting in shock while a voice in my head tells me that it’s just another 21^st

جای خالیت را با سیمان پر میکنم… این قلب سیمانی هم، هدیه ی من به تو.

سخته وقتی میگی دوستم داری و در جواب تشکر میشنوی... میدونم... اما وقت بده دخترک مو طلایی... به من یاد دادن که نه از عشق بگم، نه از دلتنگی و نه از فرداها... ولی بدون، همین روزهاست که بالاخره من هم بهت میگم از احساسی که هیچ بنی بشری تو زندگیم لیاقتشو نداشت. فقط کمی جرات احتیاج دارم و کمی اعتماد... حق بده، تو کل وجودم فقط یه دل مونده واسه به دریا زدن... و یه حسی بهم میگه تو ارزششو داری... به خاطر من هم که شده، صبور باش و کم نیار... همین.

.Patience love… patience… it’s almost dawn

زمان را کی بردی فراموش

ای ساعت کوکی من؟

زمینیان،

دست هایم را کی بستید؟

چشمان خود را چرا؟

روزگاریست غریب فرزندم...

دیوار به سر میکوبد،

باران از خیسی مینالد،

زنگها ساعت میزنند،

و اسب ها آدم سواری میکنند.

سر و دل همگان کوریم،

و چون نباشیم، مستیم.

دست به دامان خدایانمان هستیم.

در لباس ملخ هزار باره جستیم.

اینها همه به کنار،

آن همه دل را بگو که شکستیم...

خدا وکیلی امنیتی که بوی بارون با خودش تو خونه میاره یه چیز دیگست. تو این هوا نه جای خالی کسی یا چیزی رو حس میکنی، نه دلت میخواد از این تنهایی در بیای. یه لیوان چای داغ، یه سیگار گوشه ی لب، یه کتاب خوب و یه اتاق نیمه تاریک... برو بریم.

دوستت دارم

ساده ی دیروزها باکره

چونان که برایت

نامه ننویسم

و نامت نخوانم

عطرت نبویم

گر به راهم پر کشی

راهت نجویم

مهرت نپویم

این رفاقت ها بگذار

بمیرند صد من خاک

حلقه ها را گردن انداز مرا

سر به سر

دل به دل

گردن به گردن

میرسند

حتی کوه ها هم

در ذهن من.

کاشکی نمی کاشتی

نیازی نبود

محصول من

آفت داشت از ابتدا

اما آنقدر داشتیم

از آنچه کاشتیم

که من و تورا

کفایت کم از عدالت باشد.

مهم این است

که من آن چنان دوستت داشتم

که فراموشت کنم

و دوستت نداشته باشم

امروز فردا کنم

عصبانی شوم

و به جفنگ بافی درآیم

بارها بارور کنم

حوریان را جسم و باور

و هدایت کنم کنسرتی را

که پیامش

خداحافظیست.

اینم بمونه.

یادی هم نمیکنند دوستان مارا دگر... نه سلامی هست، نه دشنامی... نه حال و احوالی، نه لعن و نفرینی... حتی خداحافظی هایمان را دیر شد...

این روزها سکوت است و فراموشی همگان را.

و من تنها می نشینم، سیگاری آتش میکنم و کلمات را میسنجم. باز مرور میکنم کرده ها را، گفته ها را، ناکرده ها را و ناگفته ها را. مادیان وحشی ام را نقش میکنم بر کاغذی از جنس حسرت، دستی میکشم بر آن یالهای سیاه و ساعتی فاتحه میخوانم انتهای ردپایش را در کویر زندگیم.

این روزها نقش پوتین هایی زمخت هم میزند ماسه های خاطرات را و بس.

و لاشخورها هم آواز میشوند آن زمان که میخوانم:

دل میرود ز دستم، صاحب دلان خدا را

دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

کشتی شکستگانیم، ای باد شرطه برخیز

باشد که باز بینیم دیدار آشنا را...

I grab a pistol and start playing like a fool; Leave you mesmerized by the seriousness of this duel… It’s all being crazy to you, me blessing you, you cursing you, me loving you, you repulsing you…            1

Then the tables turn and now you’re running free… Could it be because I wanted “us” to be? It’s all being crazy to me, you ignoring me, me blaming me, you forgetting me, me damning me…                    1

So ofcourse we let it go… Dancing with the devil is over for sure… You go back to your old hobbies, and I become an entrepreneur… But it’s all being crazy to them… Me n you sexing them, then cursing them, loving them and betraying them… It’s like we’re looking for each other while we’re dating them…             1

And if you believe that all isn’t true… I rather think that you don’t have a clue… you should just wait for my line, and that'll be your cue.           1

1

2

3

ACTION!         888

در عجبم از حظور ستاره ها

جغدهای شوم

و این نسیم خشک...

مگر سیاه چال هم

این همه زندگی در خود دارد؟!

?You know why most relationships come to an end

;There is only one answer I can come up with

...Somewhere along the way, they all lose something... an essence... a must

.somewhere along the way... they all lose PASSION

.Just something to think about

خدایا... تصمیم دارم امشب من تورو بیامرزم.

در عوضش هم هیچی نمیخوام...

جز یه کم سختی.

به جون خودت این پای ما دیگه جوری پینه بست که اگه رو میخ و ماده ی مذاب و تاپاله ی خشک خرم راه بریم، آخمون در نمیاد! بابا این طوری که حال نمیده، یه مشکل بنداز تو این راه که خودت و دورو بریات هم از پسش بر نیاین...

. اون وقته که می فهمی چرا تو باید از من طلب آمرزش کنی.

اون وقته که می فهمی...

خدای واقعی،

تویی...

یا من!

از حماقت متنفرم

و میترسم…

از احمق ها.

در این باب دگر

حرفی نیست به مولا!

فقط درمانده ام

که خود چگونه

سالی شدم سردسته شان؟!

مردم راه میروند

عشق و نفرت می پوشند

و من می نشینم

و مغز میپوسانم.

راستش را بخواهی

در این فکرم

که شاید من نیز

باید برخیزم

کنار دیواری بایستم

و چون دیگران

پوستر شوم.

بی اضطراب ایستاد. گلویش را صاف کرد و صادقانه ترین جوابی که به ذهن میرسید را به زبان راند. درب های ماشین با عصبانیت بسته شدند و تنهایی باز هجوم آورد. عادت داشت... سیگاری روشن کرد و به انتظار ایستاد.

نیم ساعت بعد باز در آغوشش بود و اشک جمع میکرد.

آن دو هرگز اینچنین نزدیک نبودند.

آدمها جوابم دهید! از کی غم پیوندتان میکند؟ خنده ها را چه شد؟!

بخواب زندگیم... بخواب

و باز این بار

سر بگذار بر بازویم

و مردانگیم را سیر شو

و آغوشم را دوست بدار

و بدان

که من

نه آنم که میدانی

امشب

تو را محمل میشوم

و غمهایت را سر میکشم

و دردت را

و کابوسها را دور میکنم

با بوسه هایی گاه و بیگاه...

صبح که برخاستی

من در خوابم

و تو در عجب

که به کدامین دیار سفر کردیم

در این شبهای گرم

و روزگاران خوش...

زندگی هستی مرا

بپذیر از روی مستی مرا

تا نشانت دهم

ستاره ی شمالی

که در هر افق

تو را نظاره کنان

فریاد میزند.

خود بهتر از هرکه دانی

که آرزوی سعادتم توراست

و سلامتی

و آرامش.

باشد که این دعای خیر

تورا قدرت بازسازی،

امید،

شادی،

و لحظاتی خوب

و به یاد ماندنی

همراه آورد.

-خسته نیستی از وانمود کردن؟

-چاره ای هم هست؟ نه!

-اشتباه می کنی...

-چشمای آدم که دروغ نمیگن!

-من که میگم اشتباه میکنی.

-منم میگم باشه هر چی تو بگی. فعلا بی خیال، امشب چی کاره ای؟

-بی کار

-بریم بیرون

-بریم

-فک نمیکردم بگی اوکی... بیخیال، آخر هفتس و همه بیرونن، حوصله ندارم آشنا ببینیم.

-دیدی گفتم؟

-چی میگی بابا توام. گ****ی!

-بیا میبرمت یه جا که امثال"آشناهات" رو راه ندن.

-لابد ویپر لانج بازم؟

-اونجا که هرکی رو را میدن. ** نگو. فقط بیا.

نیم ساعت بعد خودمو میون یه مشت آدم پیدا میکنم که اگه همشونو میریختن تو چرخ گوشت، یه آدم حسابی از توشون در نمیومد. یه مشت بچه پولدار که از زندگی هیچی نمیدونن جز ماشین و مارک و دود و مشروب و سکس... حالم از تماس مثلا اغوا کننده ی این جک و جنده ها به هم میخوره... میزنم بیرون.

میرم خونه... موبایل در حال انفجارو خاموش میکنم و برام مهم نیست اگه کسی ازم ناراحت شه.

میافتم رو تخت... زل میزنم به نوری که بعد از بستن چشمام ظاهر شد.

آره پسر...

خستم از وانمود کردن...

.

.

.

میخوابم....

شاید خستگیم در رفت.

یعنی باید که بره... مگه چاره ای هم هست؟

شب خوش

می شکافم

نقابت را

و خودم را میابم

تهدید کنان

زل می زنیم

و شاخ میکشیم

و شانه میکشیم

و داد می کشیم

بازی میگیریم

فحش مشاعره میکنیم

و در نهایت

میشکنیم

just know that... I'm sooooo damn proud of you and all that you've become... and it's an honor for me to be the person you share some of your moments with...              888

.Impossible is wat nobody can do... until somebody else does it

?right

تابستون دقیقا مثه یه پاکت سیگار میمونه.

اولش انقد نخ داری که به خیال خودت اگه چند تاشم نصفه بکشی یا چس دود کنی و چند تاشم ببخشی یه اینو اون هیچ تفاوتی ایجاد نمیکنه.

وقتی ته بسته فقط یه ردیف سیگار موند (معمولا درست 7 تا تهش میمونه و اینطوری میشه) کم کم به خودت میای و سعی می کنی این چند تا رو به موقع بکشی و لذتشو ببری...

وقتی 3-4 تا دیگه بیشتر نداری هم یه جورایی امیدتو از دست میدی و هم از سر اعصاب خوردی و عجله دوباره کون به کون میکشی. همون موقعم به خودت میگی آخریشم میذارم وقتی خیلی خیلی اوضاع خراب شد، می تونم!

اما امان از اون لحظه ای که آخرین نخ سیگار گوشه ی لبت داره دود می کنه. خودت میدونی که بی موقع روشنش کردی... خودت میدونی بعدش به گا میری... پس سعی میکنی این نخ آخرو در حال گوش دادن به یه آهنگ خاطره انگیز یا نوشتن یا خوندن یه مطلب قشنگ به دار فانی بفرستی......

کام آخرو که داری میگیری به خودت میگی، الان میرم یه بسته دیگه می گیرم.

دستت رو میبری سمت زیر سیگاری که خاموشش کنی... اما حسرت باعث میشه دو سه بار تامل کنی یا یه پک هم از فیلترش بزنی....

چون هم من میدونم، هم خودت....

که باید تا بقالی سر کوچه کلی راه رفت تا به پاکت سیگار بعدی رسید...

الحق که تابستون کوتاهه... به گاش دادیم... حالام باید به گا بریم!

اما حالا تو همین هیرو بیری وقتی یه لحظه به خودم میام، میبینم دل تنگم... بوی روزای اول مدرسه همه جارو پر کرده و بعد از یه سال این بو باز هم برام معنی میده... پس کس خوار سیگار!!! خواب رو صندلیای ردیف اولو عشقست!!